รับครับผม แต่รับแค่โลหะนะครับ สะดวกมั้ยครับ


ตอนสมัยเรียนอาจารย์เล่าให้ฟังว่าในยุคที่อาจารย์เรียน มส.2 ประมาณ60ปีที่แล้ว อาจารย์จ่ายค่าเทอม 20 บาท 😂
#siamstr
https://m.primal.net/MAVm.png


อั้ยย่ะ


https://image.nostr.build/f42264e8b39e7ceb06f5f52675d558c868f77d58ad84b77639fafce07438f98f.png

#siamstr


ขอบคุณครับ บทความนี้ได้รับแรงบันดาลใจจากข่าวภาคค่ำคนไทยแบนเกาหลี แล้วคิดแบบย้อนขึ้นไปในประวัติศาสตร์


ปัญหาขาดแคลนแรงงาน ในเกาหลีใต้และปัญหาผีน้อยและปัญหาจำนวนนักท่องเที่ยวลดลงเกี่ยวข้องกันหรือไม่

เกาหลีใต้ช่วงเวลาทศวรรษปี 1970 ถึง 1980 เป็นช่วงเวลาที่เกาหลีใต้มีกำลังการเติบโตทางเศรษฐกิจอย่างมากโดยเฉพาะกลุ่มอุตสาหกรรมเหล็กสำหรับการผลิตเหล็กกล้า เพื่อใช้ในการต่อเรือขนาดใหญ่เพื่อการขนส่งสินค้าระหว่างประเทศ รวมไปถึงอุตสาหกรรมยานยนต์ที่แบรนด์รถยนต์อย่าง Hyundai และ KIA ได้เริ่มผลิตรถยนต์คันแรกสำหรับวางขายในช่วงเวลาดังกล่าว อุตสาหกรรมที่เติบโตอย่างโดเด่นในช่วงเวลานั้นยังคงมีอุตสาหกรรมภาคอิเล็กทรอนิกส์ที่เริ่มผลิตสินค้าประเภทเครื่องใช้ไฟฟ้าในครัวเรือน ภายใต้แบรนด์ samsung และ Goldstar (ที่ต่อมาคือ LG)

แน่นอนว่าการเติบโตทางเศรษฐกิจนั้นมาจากการทำงาน(work) เพื่อให้เกิดมูลค่า(value) และการสร้างมูลค่าจำเป็นต้องใช้แรงงานจำนวนมาก

สหภาพแรงงานที่มีการก่อตั้งมาตั้งแต่ปี 1945 จึงเริ่มกลับมามีอำนาจต่อรองที่มากขึ้นหลังจากการมีการลุกฮือของขบวนการประชาธิปไตยหลังล้มรัฐบาลเผด็จการทหารลงได้ในปี 1987 รัฐบาลที่มาจากการเลือกตั้ง ย่อมทำตามนโยบายที่ฟังเสียงของคนกลุ่มใหญ่มากกว่าฟังความต้องการทางเศรษฐกิจ

ปี 1988 มีการแทรกแซงกลไกราคาของตลาดแรงงานโดยใช้นโยบายจากทางภาครัฐ จนไปถึงทำให้เป็นกฎหมาย ส่งผลให้ราคาสินค้าในตลาดเพิ่มสูงขึ้นเนื่องจากต้นทุนการผลิต(ต้นทุนค่าแรง)ที่ถูกบังคับให้สูงขึ้น โดยสินค้าที่มาจากภาคอุตสาหกรรมยานยนต์ และเครื่องใช้ไฟฟ้า ที่ยังต้องพึ่งพาแรงงานมนุษย์ในขณะนั้น ได้ถูกบีบให้มองหาถิ่นฐานในการขยายโรงงานการผลิตใหม่ โดยมองหาประเทศที่มีค่าแรงต่ำกว่าประเทศต้นกำเนิดเดิมที่ตั้งถิ่นฐานอยู่เพื่อลดต้นทุนในการผลิตสินค้า เพื่อให้ราคาขายสินค้า ยังคงสู้กับแบรนด์อื่นๆในตลาดโลกได้ การหันหลังหนีของแบรนด์สินค้าและโรงงานผู้ผลิตสินค้าจากแรงงานในประเทศตัวเองที่เป็นทั้งฐานเสียงของรัฐบาล เป็นทั้งคะแนนโหวตและเป็นผู้ต้องการกฎหมายค่าแรงขั้นต่ำ (minimum wage law) กลับเป็นผู้ที่ทำให้มีอัตราว่างงานในประเทศเพิ่มมากขึ้นเสียเอง

นำพามาถึงปัญหาการนำเข้าแรงงานผิดกฎหมาย(ผีน้อย)

ซึ่งพวกเขา เข้ามาตอบสนองต่อความต้องการแรงงานของตลาดโดยเฉพาะอุตสหกรรมที่ต้องการแรงงานจำนวนมาก อย่างภาคเกษตรกรรม การก่อสร้าง การผลิต จะเห็นได้ว่า ผีน้อย ไม่ใช่ตัวปัญหาในสายตาผู้ผลิตสินค้าที่ต้องการแรงงาน แต่เป็นผลพวงจากตลาดเสรีที่ต้องการแก้ไขปัญหาเพื่อเอาตัวรอดในประเทศ ไม่ต่างอะไรกับการที่แบรนด์หลายแบรนด์ย้ายฐานการผลิตออกจากเกาหลีใต้

ชาวเกาหลีใต้บางส่วนที่เป็นผู้ขายแรงงาน(ไม่ใช่ผู้ประกอบการ)มองว่าแรงงานเหล่านี้ทั้งที่เข้ามาแบบถูกกฎหมายและผิดกฎหมายเข้ามาแย่งงานชาวเกาหลีใต้ทำ รวมไปถึงการที่แรงงานเหล่านี้สามารถยอมรับค่าแรงที่ต่ำกว่าที่กฎหมายกำหนด(ตามกฎหมาย minimum wage law) ได้บ้างเป็นการเอาเปรียบพวกเขา แต่การที่แรงงานเหล่านี้ถูกเลือกเข้าไปทำงานนั้น ประกอบไปด้วยเหตุผลเล็กน้อยที่เข้าใจง่ายไม่กี่ประการ หากมองจากมุมมองของผู้ว่าจ้าง

1.ต้นทุนถูก
2.พวกเขาอยากได้งาน

การนำเข้าแรงงานต่างชาติที่(ถูกทำให้ผิดกฎหมาย)เข้ามาทำงาน จะอยู่นอกสายตาของรัฐ ทำให้ลูกจ้างไม่สามารถมี Free contract (สัญญาจ้างเสรี) ที่ผู้ว่าจ้างยินยอมพร้อมใจและเข้าใจไปพร้อมกับลูกจ้างถึงเงื่อนการทำงาน ลักษณะงาน ระยะเวลาในการทำงาน ผลตอบแทน ที่ยินยอมพร้อมกันทั้ง 2 ฝ่าย เมื่อ Free contract ไม่สามารถเกิดขึ้นปัญหาการละเมิดชีวิตความเป็นส่วนตัวของลูกจ้างจึงเกิดตามมา ในบางกรณีนำไปถึงการทำร้ายร่างกาย จนถึงขั้นเสียชีวิต

รัฐแก้ไขปัญหาแรงงานต่างชาติผิดกฎหมายเพื่อตอบสนองทั้งกระแสสังคม และการแก้ไขปัญหาเฉพาะหน้าแบบ รัฐๆ คือการทำให้ประเทศที่รัฐดูแลมีความน่าเยี่ยมเยือนลดน้อยลง โดยการเพิ่มเงื่อนไขจุกจิกมากมายเพื่อป้องกันการเข้าไปเป็นแรงงานผิดกฎหมายซึ่งคนที่เป็นเหยื่อในการใช้อำนาจรัฐในครั้งนี้ กลับเป็นนักท่องเที่ยวที่ถูกส่งตัวกลับเสียมากกว่า การที่นักท่องเที่ยวถูกส่งตัวกลับเป็นจำนวนมาก แต่ลูกทัวร์หายตัวจากกรุ๊ปทัวร์ไปเกินครึ่ง เกิดเป็นภาพลักษณ์ที่ไม่ดีนักสำหรับนักท่องเที่ยว เกิดเป็นปัญหาเศรษฐกิจที่ทำให้ขาดแคลนลูกค้าต่างชาติจำนวนมากแทน

ตำรวจตรวจคนเข้าเมืองเกาหลีใต้ที่สามารถจับพิรุธคนที่ตั้งใจเข้าเมืองมาเป็น ผีน้อย ในช่วงปีแรกที่มีกระแสปราบปรามแรงงานผิดกฎหมายได้อย่างแม่นยำ กลับไม่สามารถมองเห็นว่าใครเป็นนักท่องเที่ยวจริงๆได้ในช่วงเวลาปัจจุบันที่เกิดกระแส #แบนเที่ยวเกาหลี แต่ปัญหากรุ๊ปทัวร์ที่นั่งว่างยังคงเกิดขึ้น สำหรับรัฐบาลเกาหลีใต้ย่อมต้องรู้ดีถึงวัฐจักรเศรษฐกิจภายในประเทศ ความต้องการแรงงานผิดกฎหมายในแต่ละช่วงเวลาของปีที่ต้องการใช้แรงงานจำนวนมาก อย่างช่วงเวลาเก็บเกี่ยวของภาคเกษตรกรรม อาจเป็นช่วงเวลาที่ดี ที่ตำรวจตรวจคนเข้าเมืองอาจจะผ่อนปรนมาตรการบ้างอย่างก็เป็นได้
#siamstr

https://image.nostr.build/df3d7ea6f67b2c6064db2a2862aa50227d271ee6d1fc759efb25262bfce631f4.jpg

แบนเที่ยวเกาหลี


GM🌞
#studybitcoin
#siamstr https://image.nostr.build/67a75f771beee09382ac61ae731c6cc161dffc6b8eabefb3e95dc3b7894f55e6.jpg


*โพสต์นี้เป็นฉบับสมบูรณ์จากในเฟซ*
*มีย่อยไปบ้างแต่อยากให้อ่านจนครบแล้วแยกประเด็นไปทีละข้อนะครับ*

*********************************

"เงินสดคือหนี้"

ตัวเรามองเห็นปัญหาที่คนส่วนใหญ่งงกันมีดังนี้

1.นิยามไม่ตรงกัน (definition) บางคนหยิบนิยามตามบัญชี นิยามตามเศรษฐศาสตร์การเงินกระแสหลัก (ไม่ใช่ออสเตรียน) นิยามตามกฎหมาย นิยามอะไรก็ตามแต่ทำให้มันเข้าใจผิด นิยามที่หลากหลายทำให้การโต้ตอบประเด็นมันไม่ได้ตรงกันและหาข้อสรุปลงตัวได้ยาก กล่าวคือไม่คุยคนละภาษาก็คุยคนละเรื่อง การจะทำความเข้าใจระหว่างกันได้จะต้องจับต้นชนปลายว่าสิ่งที่เราพูดด้วยกันนั้นใช่เรื่องเดียวกันภาษาเดียวกันหรือไม่

2.สืบเนื่องจากข้อแรก คนพูดประโยคนี้ต้อง "พูดให้ชัด" ว่ายึดตามนิยามไหน แต่หลักๆผมคิดว่าเหล่า apologist (หลายคน) ก็พยายามจะดีเฟ้นด้วยวิชาความรู้บนแนวคิดออสเตรียนกัน ซึ่งมันก็ถูกต้องในแง่:

2.1) สถานการณ์ ณ ปัจจุบันมันเป็น "fiat standard" ด้วยเหตุนี้คำอธิบายนิยามที่สะท้อนกับสถานการณ์นี้ที่มัน “เป็น” มากที่สุด ไม่ใช่คำนิยามการเงินสมัยใหม่ตามแนวทางเศรษฐศาสตร์กระแสหลักปัจจุบัน แต่เป็นออสเตรียนที่ชัดเจนและถูกต้องกว่า

2.2) จากข้อ (2.1) “การนิยาม” ที่ถูกต้องไม่ใช่แค่เรื่องการทำความเข้าใจ “fiat standard” เท่านั้น มันยังรวมไปถึงนิยามทางเศรษฐศาสตร์ในปัจจุบันที่นำไปสู่ปัญหาอย่างอื่นที่เราเห็นในปัจจุบันได้

ยกตัวอย่างปัญหา: การเกิดตลาดล้มเหลว (market failure) นักคิดสายนีโอเคนส์ (neo-keynesianism) มักจะอธิบายว่าเป็นเพราะตลาดเสรีทำงานผิดพลาดและมันไม่สมบูรณ์แบบไงละ ตลาดตามจริงแล้วมันมันไม่ได้มีการกำกับตัวเอง (self-regulating) หมายความว่ามันไม่ได้มีความเป็นระบบระเบียบอะไร กรณีที่เห็นภาพมากที่สุดในเรื่องของตลาดล้มเหลวที่ชอบหยิบยกมาบ่อยก็คือ 1.การผูกขาด (monopoly) 2.อันตรายบนศีลธรรม (moral hazard) 3.การจัดสรรทรัพยากรในภาคเอกชนไม่มีประสิทธิภาพ (productive andallocative inefficiency) 4.สิ่งแวดล้อมเสียหายเพราะกิจกรรมทางเศรษฐกิจ ฯลฯ

ทางออกของนีโอเคนส์: รัฐแทรกแซง (government interventionism) ภายใต้ตามหลักนิยามทางเศรษฐศาสตร์และการจำแนกปัญหาทางเศรษฐศาสตร์ มันจะต้อง “ทำอย่างไรก็ได้ให้เกิดความสมบูรณ์” หมายถึง ถ้าตลาดล้มเหลวมันลดทอนความพึงพอใจของปัจเจก รัฐก็ต้องเข้าไปช่วยเหลือเสีย หรือ ถ้าเกิดความไม่แฟร์ตาม “กลไกตลาด” (?) อย่างการผูกขาด รัฐบาลจะต้องเข้าไปแทรกแซงเพื่อให้เกิดการแข่งขันเสรีขึ้นตามโมเดล “การแข่งขันสมบูรณ์” (perfect competition) …

Keys: การแทรกแซงของรัฐ, การแข่งขันสมบูรณ์, อรรถประโยช์นิยม (ความพึงพอใจ)

ตรงกันข้ามการนิยามเศรษฐศาสตร์ที่ถูกต้องอย่างแท้จริงไม่ใช่การนิยามตามแนวคิดทางเศรษฐศาสตร์ของสำนักคลาสสิค (classical economics) ไม่ใช่การนิยามตามสำนักนีโอคลาสสิค (neoclassical economics) หรือสำนักเคนส์จนถึงโพสต์เคนส์ เพราะทุกนิยามมันจะวนเวียนอยู่กับการจำกัดมนุษย์อยู่เพียงแค่ “สัตว์ทางเศรษฐกิจ” (homo economicus) แต่นิยามที่ถูกต้องคือนิยามของออสเตรียนครับ เพราะอะไร?

การนิยามเศรษฐศาสตร์ตามความเป็นจริงที่ออสเตรียนเสนอมาตลอดคือศาสตร์ที่ศึกษา “Man act” คือมองมนุษย์ในภาพกว้างไม่ได้เจาะจงว่าต้องเป็นสิ่งใดสิ่งหนึ่งเพราะมันซับซ้อน ไม่ใช่นิยามแบบ "utilitarianism-style economics" ต้อง maximize สิ่งที่เรียกว่า 'ความพึงพอใจ' 'กำไร' 'ความสุข' หรืออะไรก็แล้วแต่ ตรงนี้ผมพอจะอธิบายให้เข้าใจได้ง่ายครับยังไม่ต้องลงดีเทลลึก แต่ผมอยากบอกปัญหาส่วนหนึ่งที่ไม่ว่าคนที่เป็น bitcoiner หรือใครก็ตามที่สมาทานสำนักเศรษฐศาสตร์ออสเตรียน หรือ สายตลาดเสรีทั้งหลาแหล่มักจะตกอยู่ในกับดักนิยามทางเศรษฐศาสตร์ที่เล่าเรียนและถูกปูมาอย่างมีปัญหา แล้วบางครั้งเราก็ดันไปใช้โดยไม่รู้ตัว...

(2.2.1) ยกตัวอย่างกับดับทางนิยามทางเศรษฐศาสตร์:
(1) 'กลไกตลาดคือสิ่งที่ดีที่สุดในทุกเรื่อง' ซึ่งคำนี้ถ้ามองโดยตามปกติไม่มีปัญหา แต่หากมองบนประเด็นจริยศาสตร์และเศรษฐศาสตร์ออสเตรียนตามจริงมันมีปัญหาเต็มๆ เพราะตลาดเนี่ยมันเป็นสภาวะ "asymmetric information" มันจึงไม่เพอร์เฟคหรือดีที่สุด ถ้าพูดโดยคงให้คำมันดูดีก็ต้องพูดว่า "กลไกตลาดไม่ได้ดีที่สุด แต่มันดีกว่ารัฐบาล"

ตรงนี้ให้ระวังนิยามเศรษฐศาสตร์ปัจจุบันเพราะหลายคนศึกษาออสเตรียน แต่เอา neoclassical economics ไปปนนิยามซะแล้ว

(2) ‘เงินเฟ้อ คือ การเพิ่มขึ้นของระดับราคาสินค้าและบริการและเงินฝืด คือ การลดลงของราคาสินค้าและบริการ’ อันนี้ไม่ต้องลงรายละเอียดอะไรมากเพราะปัญหามันก็กลับไปที่ “Keynesian revolution” นิยามความหมายเงินเฟ้อถูกบิดเบือนไปจากเดิม

มีอีกหลายอันแต่ผมนึกไม่ออก ตัวอย่างอื่นมักจะรวมไปถึง “มายาคติ” ทางเศรษฐศาสตร์ที่เพี้ยนอันเกิดจากนิยามทางเศรษฐศาสตร์มันมีปัญหาด้วย

3.เนื่องจากคนออกมาไม่เห็นด้วยในประเด็น “เงินสดคือหนี้” ส่วนใหญ่เป็นกลุ่มปัญญาชน "เทคโนแครต" (technocrat) ก่อนอื่นสหายที่รักทุกท่านต้องเข้าใจว่าคนทำงานเป็นเทคโนแครต หรือ กลุ่มชนชั้นผู้จัดการ (Managerialism) ย่อมดำรงอยู่ด้วยความไม่เป็นมิตรและประโยชน์ต่อประชาชนอย่างแท้จริง พวกเขามีทัศนคติที่จะต้องคำนึงถึงสถาบันและหน้าที่ของตนเองโดยอ้างทำเพื่อประชาชน (กี่โมง?)

คนพวกนี้มีความเป็นมืออาชีพที่มักจะมีพลังในการตัดสินใจทิศทางขององค์กรใดก็ตามสูงไม่ว่าจะภาครัฐ ภาคเอกชน กลุ่มนอกภาครัฐ ซ้ำร้ายคือยุคปัจจุบันเทคโนแครตคอ่นข้างอินกับประเด็นซ้ายมากหลายเรื่อง อย่างเช่น เรื่องเศรษฐกิจให้เท่าเทียมกันยันการสร้างวัฒนธรรมแบบพลเมืองโลกนิยม เป็นต้น

แต่คนเหล่านี้แตกต่างจากคอมมิวนิสต์ช่วงสงครามเย็น เพราะเทคโนแครตคือฝ่ายซ้ายใหม่ที่ผลิบานช่วงระหว่างสงครามเย็น แล้วเมื่อกระบวนทัศน์โลกที่ "เสรีนิยม" ชนะสงครามเย็น ก็เหลือเพียงกลุ่มพวกเขา (เทคโนแครต) ที่คุมทิศทางการเมือง เศรษฐกิจ สังคมของทั่วโลก กลุ่มนี้มีโอกาสรอดในยุคที่รัฐมีบทบาทกับโลกนี้สูงเพราะพวกเขาคือบุคลากรสำคัญในบริบทโลกปัจจุบัน

ย้อนกลับมาในเรื่องของ "เงิน" หน้าที่ของพวกเขาคือต้องรักษาสถานภาพของตนเองด้วยการไม่ให้สถาบันตัวเองเกิดความเสื่อมและต้องพิทักษ์รักษาระบอบการปกครองแบบนี้เอาไว้ให้มั่นคงยืนนานสืบไป
กล่าวคือ ความเป็นเทคโนแครตทำให้ต้อง "รักษาสถานภาพของระบอบในปัจจุบัน" แม้แต่เรื่องความรู้วิชาการเรียนในเศรษฐศาสตร์การเงินกระแสหลักที่เป็นอยู่แบบนี้ แน่นอนว่าในทางกลับกันพวกเขาก็กลัวจนหัวหดว่าระบอบของตัวเองกำลังพังทลายลงเพราะความจริงใหม่เข้ามาแทนที่ (สื่อถึงยุค “หลังความจริง” หรือ post-truth ตามบริบททางการเมืองแบบยุคหลังสมัยใหม่)

แน่นอนว่าเมื่อเรา tracking ปัญหาตรงนี้จะพบว่าจะเจอมันเกิดขึ้นหลัง “Keynesian revolution” จะเห็นว่าผลกระทบมันกว้างไกลมาก เพราะมันนำไปสู่ความขัดแย้งในนิยามเศรษฐศาสตร์ นิยามแนวคิดทางการเมือง นิยามความรู้เฉพาะทางใดๆ ก็ตามถูกเปลี่ยนแปลงเพราะ "ชนชั้นนำหัวก้าวหน้า”

4.ต้องยอมรับอย่างทั่วกันว่าคนทั่วไปไม่ได้เก็ทออสเตรียนขนาดนั้น ไม่ได้เก็ทสิ่งที่ นักเศรษฐศาสตร์ออสเตรียน หรือ ใครหลายคนเผยแพร่ความรู้ความเข้าใจตรงนี้

แม้ว่าฝั่งหนึ่งจะต้องยืนยันว่า 'Fiat standard" มันมีปัญหาอย่างไร … คนส่วนใหญ่อาจไม่ได้เข้าใจสิ่งที่สื่อนักหากเป็นประเด็นที่ซับซ้อนเกินไป ยกเว้นแต่จะนำเข้าไอเดียที่ถูกย่อยเข้าใจง่ายแล้วเกิด gaslighting ขึ้นพร้อมกับความเหมาะสมของสถานการณ์ (ทุกฝ่ายใช้หมดไม่ว่าใคร)  หรือ เทคโนแครตบางกลุ่มที่มีความคิดความเข้าใจว่า “Fiat standard” มีปัญหาอย่างไรและข้อเสนอของสำนักออสเตรียนสำคัญอย่างไร แต่พวกเขามีหน้าที่ในชีวิตที่สำคัญกว่าตามข้อ (3) หมายความว่าหน้าที่สำคัญกว่าแต่นั้นก็คือการรักษาระบอบปัจจุบันเอาไว้

แต่ผมเห็นว่าระบอบมันกล่อมเกลาและหล่อหลอมความเชื่อความคิดคนได้เหมือนกันมันจึงมีแค่คนเพียงหยิบมือเท่านั้นที่จะเป็นสิ่งแปลกแยกจากระบอบนี้แล้วไม่สามารถเปลี่ยนแปลงอะไรได้ในระบอบแบบนี้ด้วยคนเพียงหยิบมือที่อยู่ภายในระบบแล้วหวัง “ปฏิรูป” ผมเข้าใจได้ว่าคนที่เป็นเทคโนแครต ไม่ใช่คนแบบนโปเลียน ซีซาร์ ฮิตเลอร์ หรือมหาบุรุษทั้งหลายที่มีพละกำลังและบารมีที่จะ “ปฏิวัติ” เพื่อเปลี่ยนหน้าประวัติศาสตร์ได้

ในท้ายที่สุดคนหลายคนที่ตาสว่างแล้วก็ต้องจำใจยอมรับความเป็น “ขี้ข้า” ในระบบ "ทุนนิยมผู้จัดการ" ที่สร้างสภาวะทาสภายใต้รัฐ-ชาติสมัยใหม่

5.หากเรามองประเด็นนี้ไปไกลกว่านั้น หรือ ไม่ใช่แค่ประเด็นนี้แต่รวมไปถึงการมีอยู่ของขั้วตรงข้ามของรัฐ ขั้วตรงข้ามขององค์กรนอกรัฐ ขั้วตรงข้ามของแนวคิดฝ่ายซ้ายทั้งปวงย่อมเป็นอุปสรรคของชนชั้นนำที่ปกครองโลกอยู่

สำหรับกรณีของ “เงิน” การมีอยู่ของอิสรภาพทางการเงินในโลกย่อมเป็นอุปสรรคของชนชั้นนำยิวที่ควบคุมเงินโลก ยกตัวอย่าง World Economic Forum ช่วงหนึ่งที่ Klaus Schwab พยายามจะพูดถึงความอันตรายต่อระบบโลกปัจจุบันที่เกิดจาก anti-system movement อย่าง “libertarianism” ตรงนี้สำคัญอย่างยิ่งยวดถ้าใครนำไปขมวดปมหรือขยายความตรงนี้เพิ่มให้จะเป็นพระคุณยิ่ง

#siamstr


https://image.nostr.build/cfc06d7a38f3eefc8c7034f61962553a34480a550e8cea73c162ea509154a19d.jpg

#siamstr
#market210


ทำไมเราถึงไม่ควรควบคุมราคาขานสินค้าในตลาดที่เราอ้างว่ามีความเสรี

ในกรณีที่การควบคุมราคาสินค้าทำให้ราคาขายสินค้าต่ำกว่าต้นทุนการผลิต

จะทำให้ไม่มีผู้ผลิตอยากผลิตสินค้าเข้าสู่ตลาด เกิดปัญหาสินค้าขาดตลาด(supply shock) เพราะผู้ผลิตจะต้องแบกรับต้นทุนที่มากขึ้น ความเสี่ยงที่มากขึ้นทั้งต้นทุนทางเวลา ค่าเสียโอกาส เงินทุน และเนื่องจากไม่สามารถขยับราคาขายสินค้าได้ จะทำให้เกิดการแข่งขันที่น้อยลงระหว่างผู้ผลิต ตลาดจะเต็มไปด้วยสินค้าคุณภาพต่ำเนื่องจากไม่มีความจำเป็นที่จะต้องเร่งพัฒนาสินค้าหรือบริการ เพราะลงทุนไป ก็ขายได้เท่าเดิม

หากแต่ในกรณีที่มีการควบคุมราคาสินค้าเกิดขึ้นกับสินค้าที่ไม่มีความต้องการในตลาดอยู่จริง ในทางกลับกันราคาขายที่สูงเกินความต้องการของตลาด ก็จะมีผู้ผลิตสินค้าจำนวนมากเร่งผลิตสินค้าเข้าสู่ตลาดเพื่อหวังจะทำกำไรในช่วงเวลาที่สามารถขายสินค้าในราคาแพงกว่าความต้องการของตลาดได้ ทำให้เกิดปัญหาสินค้าล้นตลาด(over supply) เช่นในกรณีที่เกิดกับสินค้าการเกษตร

หากรัฐกำหนดให้แครอทต้องขายในราคากิโลกรัมละ 50 บาท ตามนโยบายที่หาเสียงไว้ แต่ตลาดมีความต้องการบริโภคน้อยกว่านั้น ผู้ปลูก(ผู้ผลิต)รู้ว่าจะไม่ขาดทุนเนื่องจากต้นทุนการผลิตนั้นต่ำกว่ากิโลกรัมละ 50 บาท รัฐบาลจึงต้องมีวิธีการแก้ไขปัญหา สินค้าล้นตลาด เพื่อคงขายสินค้าให้อยู่ที่กิโลกรัมละ 50 บาท

โดยบังคับผู้ปลูกแครอทต้องเผาทำลายสินค้าบางส่วนเพื่อพยายามคงราคาขายในตลาดเอาไว้ให้อยู่ที่ 50 บาท เพราะธรรมชาติของธุรกิจเมื่อสินค้าขายไม่ออกการลดราคาขายสินค้าจึงเป็นหนึ่งในตัวเลือกแรก ทำให้ราคาขายแครอทนั้นอยู่ต่ำกว่า 50 บาทต่อกิโลกรัม หรืออีกวิธีหนึ่งที่รัฐบาลใช้ คือรัฐบาลรับซื้อแครอทที่เป็นส่วนเกินของตลาดเอาไว้ในราคา 50 บาทต่อกิโลกรัม
#siamstr
#wherostr
#market210

https://image.nostr.build/b0dbec9fb792f2d88c833151a206de01d0ee301b720811c30fa0f7145853210a.jpg


https://image.nostr.build/7f74314bd6334a37346f1decf261fb663bd8220da13cf9110686ce1f506eaec9.jpg

#siamstr


จุดดุลยภาพทำงานอย่างไร
เมื่อผู้ผลิตสินค้าและผู้บริโภคมีความต้องการที่ตรงกัน(self interest ที่ตรงกัน)

ผู้ผลิตสินค้าต้องการขายสินค้า
ผู้บริโภคต้องการบริโภคสินค้า

การกำหนดราคาซื้อขายสินค้าของทั้งสองฝั่งจะเริ่มขึ้นโดยผู้ผลิตสินค้าต้องผลิตสินค้าที่ต้นทุนราคาถูกเพื่อให้ขายสินค้ามีกำไรเพื่อเป็นแรงจูงใจในการผลิตสินค้าต่อไป

ผู้บริโภคต้องการซื้อสินค้าในราคาที่ตนรู้สึกพอใจที่จะซื้อ ไม่ถูกเกินไปไม่แพงเกินไปเมื่อเทียบกับความยากง่ายในการผลิตสินค้า โดยขึ้นอยู่กับมูลค่าที่ผู้บริโภคมอบให้กับสินค้านั้นนั้น

จุดดุลยภาพคือจุดที่มีความต้องการขายสินค้าที่ราคาขาย “ราคาหนึ่ง” ตรงกับความต้องการซื้อสินค้าที่ราคา “ราคาหนึ่ง”

เช่น หมูปิ้งขายไม้ละ 10 บาท ผู้ซื้อต้องการซื้อในราคาที่ไม่แพงกว่า 10 บาท เมื่อลูกค้าและพ่อค้ามาเจอกันการทำธุรกรรมแลกเปลี่ยน self interest โดยใช้สิ่งแทนมูลค่า(เงิน)กับสินค้าจะเริ่มขึ้น นั่นคือจุดที่เรียกว่า

จุดดุลยภาพ
Equilibrium (อี-คิว-ลิ-เบรียม)

#siamstr
#wherostr
#market210

https://image.nostr.build/45779cd7cbc8d9e64be9ff46ad0cb0f8902ea788c53924250532b47f62b58813.jpg